Encefalopatía multiquística: dun prognóstico de tetraplexía a unha vida normal

Un recén nacido con 25 minutos de parada cardiorrespiratoria. Prognóstico: cegueira, mutismo, xordeira e tetraplexía espástica. Hoxe ten 9 anos, vai ao colexio e fai deporte. Este é un dos casos máis documentados do Centro Sanitario Foltra.

Antes de chegar a Foltra

Aos 15 días do parto, o neno sufriu unha Vasa previa —unha complicación obstétrica grave— que lle provocou unha hemorraxia masiva e 25 minutos de parada cardiorrespiratoria tras a cesárea de urxencia. O electroencefalograma (EEG) era plano. Os potenciais evocados visuais (PEVs), ausentes. Tras unha reanimación intensa, apareceron algúns sinais eléctricos no EEG, o que freou a desconexión que xa estaba prevista.

A resonancia magnética cerebral (RM) amosou un dano extenso: encefalopatía multiquística. O prognóstico médico foi claro e contundente: cegueira, mutismo, xordeira e tetraplexía espástica. Nesas condicións, o neno ingresou no Centro Sanitario Foltra.

O tratamento en Foltra

O equipo médico de Foltra iniciou un tratamento médico e rehabilitador adaptado ao dano cerebral perinatal severo, abordando simultaneamente a función neurolóxica, motora e sensorial do neno. O tratamento desenvolveuse ao longo do primeiro ano de vida, con seguimento continuado.

O abordaxe en Foltra parte dunha premisa que contradí o prognóstico convencional: o cerebro en desenvolvemento —especialmente nos primeiros anos de vida— conserva unha plasticidade excepcional. Co estímulo adecuado e a intensidade correcta, estruturas danadas poden reorganizarse e recuperar función. Non sempre. Non en todos os casos. Pero a posibilidade existe, e merece ser explorada.

O resultado

Ao ano de tratamento, repetiuse a RM cerebral. A mesma radióloga que emitira o diagnóstico inicial asinou un certificado no que constataba que «non se pode entender a normalización cerebral e a desaparición das cavidades quísticas». O dano estrutural que amosaba a primeira resonancia desaparecera.

Aos dous anos, o neno andaba, falaba e xogaba. Hoxe, con 9 anos, leva unha vida plenamente normal: está escolarizado, practica deporte e non presenta as secuelas que o prognóstico daba por inevitables. O caso foi publicado en literatura médica.

Que significa isto para as familias?

Este caso non é unha excepción milagrosa: é o resultado de aplicar de forma intensiva e sistemática o que a neurociencia xa coñece sobre a parálise cerebral e o dano cerebral perinatal. A plasticidade neurolóxica na infancia é real e documentada. O sistema sanitario convencional, porén, a miúdo non dispón do tempo, a intensidade nin o protocolo para aproveitala.

Se o teu fillo ou filla recibiu un diagnóstico de dano cerebral perinatal, parálise cerebral ou outra afectación neurolóxica severa, e che dixeron que a marxe de recuperación é mínima, este caso merece que o coñezas. Non para crear falsas expectativas, senón para entender que a avaliación individualizada pode abrir portas que o prognóstico estándar pecha.